YİNE GEL EFENDİM / Ümit Fehmi Sorgunlu

[Fehmi]

    Sen yoktun efendim!...
    Adaletsizlik ve zulüm vardı…
    Sen yoktun efendim…
    İnsanlar arasında ayırım vardı, düşmanlıklar vardı…
    Sen yoktun efendim…
    Irklar ve dinler arasında şiddetli bir ayırım ve bu ayırımdan doğan vahşet vardı.
Aşiret kavgaları, kan davaları ve adaletsizlik hat safhaya ulaşmıştı.
Yağmalamalar, hırsızlıklar, haksız kazançlar zengin ve fakir arasında çok büyük uçurumlar meydana getirmiş, toplumsal ekonomik düzen iyice bozulmuştu.
    Artık adalet sağlanamıyor, zayıf olanlar, gücü ve parası olanlar tarafından alabildiğince sömürülüyor, eziliyordu. İnsanlara ırkları, dinleri ve dilleri yüzünden zulmediliyor, farklı ırktan olan insanlar bir hayvan gibi alınıyor, satılıyordu. Yüzlerce kız çocuğu daha hayatı tanımadan dayıya gitmenin bedelini çok ağır bir şekilde ödüyordu. İnsanlar kendi yaptıkları cansız putlara tapıyor, karşı gelenlere hayat hakkı tanımıyordu.  Kısacası insanlık buhran içindeydi efendim.
    İşte böylesine bir zillet çağının tam ortasında Nisan ayının bir pazartesi günü sen geldin efendim.
Bütün küflü karanlıkları yırtarak, bir güneş gibi doğarak sen geldin efendim.
İnsanlığı saran vahşete, zulme ve adaletsizliğe dur demek için karanlıkların üstüne bir nur gibi doğdun.
     Sen geldin efendim!...
     O gün yer gök senin için âmin dedi.
     Yağmurlar senin için yağdı, güneş senin için doğdu, bulutlar senin için gölge yaptı. Sen geldin!...
     Yıllarca alışıla gelmiş bozuk düzeni elinin tersi ile itip, meydanlardaki ve gönüllerdeki putları bir bir devirdin.  Bütün insanlar arasında güven sağlayıp kendine Muhammedülemin dedirttin.
     Sen geldin efendim…
Bütün hırsızlıkları, rüşveti, adaletsizliği ve insanların mal gibi alınıp satılmasını ortadan kaldırdın. Kız çocuklarını kum yığınlarından kurtardın.
     Sen geldin efendim…
     Bozuk ve adaletsiz düzenlerinin yıkılacağından korkanlar sana iftira attılar, korkutmak öldürmek istediler, yılmadın. Taşladılar, savaştılar, başına işkembe boşalttılar, yine yılmadın. Para dediler, servet dediler, kadın kız verdiler elinin tersiyle itip, “Bir elime ay’ı, bir elime de güneşi verseniz yinede hak davamdan vaz geçmem” dedin. “inkar ve nifakın” en şiddetli bir döneminde bu soylu direnişin, bu asil davranışınla ve güzel ahlakınla adalete susamış insanlara “Rabbim adaletle davranmayı emrediyor” diyerek herkesi kendi çevresinde toplamayı başardın.
     Sen geldin efendim. Müjdecim, kurtarıcım, canım cananım sen geldin.
     Sevgi, barış, şefkat ve merhameti öğrettin bize.    
     Bütün ömrün hep bizi düşünmekle geçti. Cennete bile biz olmadan girmek istemedin.
     Yine gel sultanım,efendim, yine gel!...
     Gel gel ey sevgililer sevgilisi gel!
     Gel ey canımın cananı var oluş sebebim gel!
     Gel ey sevgili peygamberim, müjdecim gel!
     Gel ey ışığım, güneşim kurtarıcım gel!
     Gel ki, dinsin artık şu gözlerimizdeki yaş. 
     Bu gün ümmetin sana her zamankinden daha çok ihtiyacı var. Hasretinden çöle dönmüş yüreklerimizin ıslanmaya ve senin sevginle yeniden yeşermeye öylesine çok ihtiyacı var ki, anlatamam Ya ResulAllah.
     Biliyorum sana gel demeye yüzümüz yok. Seni ne yüzle çağırıyoruz ve biz nasıl bir ümmetiz bilemiyorum. Her gün televizyonlarda ahlaksız dizileri, yasak yayınları seyredip sadece kandil gecelerinde camiye gitmekle sana sevgimizi mi ispatlamaya çalışıyoruz. 
Oysa çok iyi biliyoruz ki, seni nefsimizden, canımızdan, annemizden, babamızdan ve çocuklarımızdan daha fazla sevmedikçe iman etmiş sayılmayız.
     Ama şunu da çok iyi biliyoruz ki, sen ümmetinden vaz geçmezsin. Ve sen hep bizim içimizdesin.
     Onun için bir kez daha yürekten yalvarıyoruz. Ne olur yine gel sultanım.
     Gel, gel ey kurtarıcım, canım, cananım sevgilim gel.