1
Tespih çekiyorum
Tetik değil
Yine de kelepçeli ellerim
Sabret…bitecek denmişti
Çektiklerim,
Bitecek değil!
Maziye çevrilip
Yitiklerini arıyor kelepçeli sözlerim
Özleme diyorlar
Bilemiyorum sebep ne?
Hep o mefâhir anları özlerim
Yaş dolu gözlerim.
Başım seccadede
Her vakit itaatte
Baş kaldırmıyorum
Başkaldırıyorsun diye
Canım cezada…bedenim sürekli eziyette
Başkaldırmayı da düşünmüyorum
Dövseler de
Kovsalar da…
Hiç kimseye
Bu saatte.
Bayrağımı;
seviyorum
Vatanımı, milletimi.
Seviyorum; dinimi, devletimi
Hattâ harcıyorum,
Gerektiğinde, servetimi,
Yine de menfur eller
Hâin emellerden kurtaramıyorum etiketimi
2
Halbuki onlar öğretmişti
Vatanı, bayrağı
Her şeyden çok sevmeyi
Can lâzımsa can,
Kan lâzımsa kan vermeyi,
Oysa bunlar…şimdi ateş gömleği
Düşünüyor hâinler
Bunları sevenleri, yok etmeyi.
Şimdilerde ihanet revaçta
Kim,
Ne kadar ihânet ederse
El üstünde, O kadar başta
Gülen gözlerim mi
Boğuluyor çırpınarak yaşta
Yakın saadet günleri, denmişti
Hangi yıl?
Hangi ay?
Hangi gün?
Saat kaçta?
Beklemeye artık gücüm, sabrım kalmadı
Özlemime hayallerimden
Kanlı görüntüler damladı
En ilkel kabileler bile
İstiklâli kucakladı
Ben ne ettim, ne yaptıysam olmadı.
Kendimi en önde sanıyordum
Sonradan gelenler beni solladı
Gerilerde…çok gerilerde kaldım
Toplayabileceğim nallar bile kalmadı.
3
İstihzâ ile gülüyor
Bir zamanlar
Heybetimden
Bakmaya korkanlar, yüzüme
Artık kimse dinlemiyor…
Kulak asmıyor sözüme.
Korktuğum haller geldi başıma
Mani olamıyorum
Gözyaşıma.
Ne dostuma güvenebiliyorum artık
Ne arkadaşıma
Kime inandım
Kime gönlümü,
Kucağımı açtımsa
Şoklara girdim
İçin için kendimi
Yiye yiye bitirdim
Ne zaman doğru bir iş yapacak olsam
Benden bildiklerim dikiliyor karşıma
Şaşırdım kime güveneceğimi,
Bin açamaz, bir çok çıkmazın içindeyim
kime gideceğimi?
Bilmiyorum,
ne yapayım?
Önümde süslü sayısız yol var
Hangisi istiklâle götürür,
Hangisine sapayım?
Bitti gücüm
İtimadım bitti
Yine acılardan
Ayrılmasın payım.
Kadir KARAMAN
