SEVGİ DİLENCİSİ

[KARAMAN]

Ey sevgili, içimde iken seni uzakta
Aradım, gafletimden. Ömrüm geldi son deme.
Pişmanım, utanırım; şu hâlim bir bak da
Reddetme, düşmeyeyim kurtulduğum mateme.

Biliyorsun, hediyem can sana, getirdiğim
İsyanlarla işlenmiş, dokunmuş günahlarla
Son ânını yaşayan ümidim bitirdiğim
Kabul eyle ne olur, yakarırım ahlarla.

İrşâd olur karanlık, aydınlanır dehlizler…
Güzelliğin mehtabı kıskandıran güzellik!
Her manzarada seni kucaklar hayran gözler…
Kaynak olur körlere yansıttığın özellik.

Bağışlanma bekleyen günahkâra umutsun…
Gece-gündüz, inan ki yardımına muhtaçtır!
Unutulacağını bilen nasıl unutsun!
Seni, sevene sevdan iki âlemde taçtır.

Geldim mücrim, isyankâr; örtün ile üstümü
Şefkat, merhametinle kapat da arınayım.
Aşka çevir kalbîmden dağılmayan hüznümü
Sığınağım, siperim; gölgende barınayım.

Gözyaşları kalplerin yok edermiş kirini
Secdelere kapanıp ağlayayım, bırak da!
Kaybedip, çaresizce arayanım, yârini
Günahkâr da gelmişsem, sar, bırakma ırakta.

Ayrılıklar aşığın artırırmış aşkını
Dayanacak tâkati kalmışsa yüreğinde!
Birine yem olmadan kucakla bu şaşkını…
Zevk verir, eriyeyim, gam değil, ateşinde.

Mihrapmış buluşmamız, secdeymiş kavuşmamız…
Kimlere secde etti, şu günahkâr, bir bilsen?
Elzemmiş engellerle sona dek savaşmamız…
Mağlubiyet hakkınmış, affa lâyık değilsen.

Kadir KARAMAN