İNANMAM

[özlem]

                                          

                                İnan hala gözlerimin önünde
                                Umutsuzluğu hayasız bacaklarına çekip,kırıtarak yürüyüşün
                                Kürtaj olacağını bile bile peydah olduğun ruhumda,bağlaç oluşun
                                Yüksek ökçeler üzerinde duruyor diye yüreğini,lekesiz sanışın



                                İdam ediliyordur kulağında haydut gürültüler
                                Bir soytarının elinde saçılmayı bekliyordur kimsesiz kalacak zamirler
                                Unutmuşundur sen yine gülümseyişleri eski bir valizin köşesinde
                                Hayalleriniyse bir çocuğun balkon demirleri arasındaki koca kafasının dibinde



                               Yine yummalı mıyım gözlerimi,hurdaya çıkmış mazeretlerine?
                               Ayak parmaklarının kirişlerle fingirdeşmelerine?
                               Ağzı bozukluğunun benliğime yerleşmesine?
                               İnanmam artık ağzını cama dayamış,''yatcaz,kalkcaz''diye kandırılmış yalaka masumiyetine.



                                                                                                ÖZLEM ULUSOY

[İsa YAR]

"Unutmuşundur sen yine gülümseyişleri eski bir valizin köşesinde"

Şiirin ayak sesleri mısralarınızda geziniyor...
Tebrik ediyor; devam diyorum...