ÜFS BİR GÜLÜN SESSİZ GÖÇÜ

[KARAMAN]

“Ümit Fehmi Sorgunluyu ağabeyi rahmetle yâd için.”


Öylesine bir yara açtı ki içimize
Tedavisiz acısı miras koyduğu bize
Kaldık, erişemeyen damla gibi denize
Nasıl katlanır alil elsiz ve kolsuzluğa
Bir gül daha sessizice göç etti sonsuzluğa.

Edebiyle enderdi, örnekti eylemiyle
İçimiz zelzeleli bitmeyen özlemiyle
Yola çıkmış, nasibi bitince son gemiyle
Dua, sabır, metanet; teselli onsuzluğa
Bir gül daha sessizice göç etti sonsuzluğa.

Muhlisti îmanında, teslim olmuş abidti
İnancıyla maruftu, kulluğunda sabitti
Ebedin iksirinden ezel içmiş yiğitti
Dayanamazdı kalbi manevi susuzluğa
Bir gül daha sessizice göç etti sonsuzluğa.

En uzun yol yolcusu hazırlıksız sefere
Nasıl çıkar, yolculuk erişmekse mahşere
Kavuşmak emeliyle didinenler Kevser’e
Karanlığa katlanır, dayanır uykusuzluğa
Bir gül daha sessizice göç etti sonsuzluğa.
Her gonca açmak için mecbur bu yolculuğa.


23.07.10

Kadir KARAMAN