BİLMEM Kİ / Özlem ULUSOY

[özlem]

Hayat, ütüsüz gözyaşlarını bavula koyup,
Teklifsiz,bir uçurumda yatılı kalmak isteyen,
Çelimsiz yüreğime izin vermeyip,
Yakalayıverdi tırnaklarının ucundan


                     
Karanlığın saçlarına sımsıkı tutunan sokak köpeklerini ,
Yersiz yurtsuz  kederleri,
Sarmalayan, kaldırım taşları arasına bırakıvermişti ya umutlarımı,
Biraz önce koşa koşa almaya gitti.



Hani annem  ‘addaya’ gitmişti de bir daha dönmemişti
Kucağında hoplatıp, teselli etmişti çocukça hüzünlerimi
Hani kör olmuştu da yüreğim,el yordamıyla arıyordum geçmişi
Çelme takmıştı,boylu buyunca uzanmıştı yüreğim,uzattı ellerini


Çığlıklarım vardı,hani sessiz,ve bu çığlıklara,
Ritim tutan  38 numara rugan ayakkabılar içindeki yalnızlığım,
Hani ‘kes’ , ‘yapma’ derdi ya,
Şimdi el çırpıyor,yaramaz bir çocuk gibi sevimli

Gözyaşlarımın öylece akıp gitmesine seyirci kalan hayat,
Şimdi topuklu ayakkabılarıyla onlara ulaşmak istiyor,
Şey, bilmem ki,
Acaba , neyse…

ÖZLEM  ULUSOY

[Fuat Tok]

   Tebrik ediyorum sizi Özlem Hanım. Şiirde çok önemli bir noktada olduğunuzu görüyorum. Alkışlıyorum.

[Kürşat Tecel]

Tebrik ederim. başarılar, şiir tadında bir şiir okudum.

[nilgün]

Özlemciğim,şiirinin her satırında durup düşünmek lazım.Anlaşılması güç bir şiir ve oldukça ağır... Bu yaşta bu kadar tecrübe,hayret...
Yüreğine sağlık yeni şiirlerini heyecanla bekliyorum...

[özlem]

Fuat Bey,güzel ve teşvik edici düşüncelerinizden dolayı çok teşekkür ederim.Aslında şiir yazmaya sınavlar nedeniyle ara vermiştim ama geçenlerde bir şiirimle ilgili  yorum aldım ve bu şiiri yazdım  sonra da sizin yorumunuz üzerine  ''Verebilirsin ''i yazdım.Ayrıca Kürşat Bey'e de sonsuz teşekkürler...Yorumlarınızla beni yalnız bırakmazsanız sevinirim...