BABAMA AĞLAYAMADIM /Orhan GÜNDOĞDU

[Orhan GÜNDOĞDU]

bir şubat sabahı puslu bir hava
buğulu gözlerle hoca geldi sınıfa
baban hastaymış dedi hıçkıra hıçkıra
seni istiyormuş hemen gitsene yanına
anladım anladım babamın babamın öldüğünü
gözümün önüne geldi yoklukla geçen onca günü
acelece hazırlanıp eş çocuk geldik bir araya
eski olan anılarla bindik eski bir arabaya
araba zıkladıkça tozlu köy yollarında
çileli günleri geldi babamın çocukluk yıllarımda
kimi zaman çoban kimi zaman ekin bekçisi
milyonlarca insan gibi ülkemin emekçisi
kulağımda yankılandı çaresiz sessizçe sesi
sonunda sonlanmıştı sonsuz hayat çilesi
sonunda sona erdi saatler süren yolculuk
evimizin önünde mahşer yaşlı genç çoluk çocuk
isli kara kazan kaynatıyordu beyaz köpüklü suları
bilmeyenler soruyordu nerede kaldı çocukları
babam küçük odada ayak parmakları bağlanmış
üstü çarşaf örtülü bu nasıl bu nasıl hastalanmış
açtım ellerim titreyerek üstündeki çarşafı
keşke demeseydim yıllarca başımı ağrıtacak o lafı
eğildim kulağına beni duyuyormuş gibi
görürsen selam söyle insanlık abidesi habibi
yıkadık son suyuyla kefenledik babamı
namazı kılındı önde babam arkada ağlayanları
koyduk mezarına üstüne toprak atıldı
gökyüzünün ışığı babama kapatıldı
toplandı konu komşu günlerce evimizde
teselli eden çok lakin ateş var çiğerimizde
komşular akrabalar kardeşler ağladılar anamla bir hafta on gün
dedeme oğul bizlere baba bir ağaç dikmişti bahçeye son gün

ben babama ağlayamadığım için ağlayamadım
babamın kıymetini babasız günlerimde baba iken anladım
babanız yaşıyorsa lütfen o sizi anlamasada siz onu anlayın
çöpe atın gölge sorunları babanızı sımsıkı doya doya kucaklayın

orhan gündoğdu