Yaylalar

[muallimayhanbingöl]

Yaylalar

Şu bembeyaz karların gümüş suya dönüşü,
Eteğinden başlatır, dağlara yürüyüşü.
Akşamın ilk ışıkları üstümüzden çekilir,
Gölgeler uzadıkça heyulalar dikilir.
Işık pabuçlu gölge, yaylalara çökünce;
Kat kat karanlığını kara tülle dökünce,
İlk ışıklar indikçe çayır çimen üstüne,
Türkü söyler rüzgarlar,kuşlar; çoban dostuna,
Yağmurlarda yıkanır, güneşlerde kururuz;
Mevsimler boyunca biz yaylalarda dururuz.
İlk karın düşmesiyle başlar geriye dönüş,
Patikalardan sular gibi sağılır iniş;
Renk yangını çiçekler salındıkça yaylada,
Yapışmış gönlüm gönle düşüm kalmış Leyla'da.
Karanlıklar üstünde kara gölgeler yüzer,
Sevda akıldan çıkmaz, akıl Leyla'da gezer.
Değişmez kaderimiz değişse de şu çağlar,
Gönlüme yuva oldu yeşil örtülü dağlar.
Donmuş yıldırım gibi gece yayla ateşi,
Uyanır görürüz ilk bakır kızıl güneşi.
Karanlıkla kaybolan güzelliklere inat,
Gökyüzünde gözlere yansır dipsiz bir sanat.
Aklı ama olanlar der: "Yaratır tabiat"
Çoban aklım dedi ki: tefekkürde hakikat,
Uykularla sukuta daldığı an nefesler.
Dört bir yandan kulağa çarpar ilahi sesler,
En güzel beste ezan sesi kulağıma akar;
Uzaktan akan ilahi sesler ruhumu yıkar.

Muallim Ayhan Bingöl